Daisypath Happy Birthday tickers
سفر به چین-بخش نخست - دلبند
 
 
 
سفر به چین-بخش نخست
ساعت ۸:٠٩ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٠/۱/٧  

سلام
قبل از هر چیز، سال نو را به همه ایرانیان و دوستان گلم تبریک می گویم و سالی سرشار از سلامتی، خوشبختی و موفقیت را برای همه آرزومندم. امیدوارم که هر سال بهتر از سال قبل باشد.
باز هم به لطف خدای مهربان، عید امسال زمینه فراهم شد تا بتوانیم به چین سفر کنیم و تازه دیروز از سفر برگشته ایم. واقعا کشور پهناوری با تاریخ و فرهنگ و تمدن کهن، غنی و اعجاب آوریست هرچند که در طی سفر سرمای هوا و گرسنگی اذیتمان کرد. زمان ایده آل برای سفر به چین حدود اردیبهشت و خرداد و از آن سو شهریور است. زمستانهایش بسیار سرد و تابستانهایش بسیار گرم است. غذاهایش هم تقریبا با هیچ سلیقه ی غیر خاوردوری جور نیست. هرچقدر هم که خوش غذا و سهل گیر باشید، بازهم خوردن صدف و میگوی پاک نشده ی خام، مار و گربه و عقرب و انواع حشرات و خزنده ها غیر قابل تصور می نماید! حتی فست فودهای آمریکایی را هم  (مثل کی اف سی و مک دونالدز) بدمزه درست می کنند. اما، در مقابل آن همه جاذبه گردشگری منحصر به فرد این موارد به نظرم چندان مهم نمی آید.
هم برای پسرک عزیزم و هم برای علاقه مندان سفر به چین، خلاصه ای از جاذبه های تاریخی چین می نویسم تا همان طور که از سه ماه قبل از سفر از وبلاگ های بسیاری که سفرنامه خود را به جین نوشته بودند، خیلی استفاده کردم، من هم به سهم خود تجربیاتم را با شما به اشتراک بگذارم.
کشور چین در منطقه شرق آسیا قرار گرفته و مساحتش بیش از نه و نیم میلیون کیلومتر مربع است و بعد از روسیه و کانادا، سومین کشور بزرگ دنیا است و با 14 کشور و دریای چین شرقی، خلیج کره، دریای زرد و دیگر آب های آزاد ارتباط دارد.
واحد پولش یوان است که هر یوان به ده جیاﺌو و هر جیاﺌو به ده فن تقسیم می شود. ما هر صد دلار را به ششصد و پنجاه یوان تبدیل می کردیم. یعنی هر یوان تقریبا صد و هفتاد-هشتاد تومان می شود.
این کشور پر جمعیت ترین کشور جهان است و پایتختش پکن (بیجینگ) حدود هجده میلیون جمعیت دارد. مردم آن از نژاد زرد هستند و عمدتا به زبان چینی ماندارین صحبت می کنند.
دین هایی که در این کشور رواج دارند، شامل کنفوسیوسیسم، بودیسم، تاﺌوﺌیسم، اسلام و مسیحیت می شود.
ما در طی سفرمان سه شهر پکن، شانگهای و هانگزو را دیدیم و جاذبه های تاریخی و توریستی ای را که دیدیم، به طور خلاصه برایتان می نویسم. البته، برنامه ی سفر ما موارد بسیار دیگری را علاوه بر اینها دربرمی گرفت مثل نمایش های بیجینگ نایت و گلدن مسک داینستی، کارخانه یشم، کارخانه ابریشم، کارخانه مروارید و... اما من فقط به مهمترین اجزای سفر می پردازم که هر آژانس هواپیمایی ای با هر سلیقه ای آنها را حتما در برنامه گشت های خود می گنجاند:
الف-پکن
دیوار چین:


دیوار چین از عجایب هفتگانه جهان به شمار می آید و به ادعای برخی ها، تنها سازه ی دست بشر است که از کره ماه دیده می شود. طول آن اکنون حدود 5660کیلومتر است. تاریخ ساخت دیوار چین به سه هزار سال قبل برمی گردد. در ابتدا دیوارهای تکه تکه ای برای جلوگیری از حملات اقوام شمالی بوده و بالاخره در سال 221 قبل از میلاد، امپراطور چین شی خوان این دیوارهای مجزا را به هم وصل کرد و یکپارچه ساخت. در تاریخ دو هزار و اندی ساله چین، طول دیواربه پنجاه هزار کیلومتر رسید که این معادل گردش به دور کره زمین است. ارتفاع دیوار 10 متر است و عرض آن 5-4 متر است. 25000 برج آتش در طی مسیر وجود دارد که برای ذخیره سلاح ها و غلات و استراحت سربازان بوده و هنگام حمله قبایل شمالی، در آنها آتش می افروختند تا از طریق آنها به سراسر چین خبر دهند.
چینی ها می گویند: کسی که به دیوار چین صعود نکرده باشد، قهرمان نیست.
من هم با چکمه های پاشنه بلند نوک سوزنی فقط به این دلیل که خیلی به پالتویم می آمد، و بهنام هم بچه بغل و دوربین به دست فکر کنم تابلوترین زوجی بودیم که مسیر قهرمانی را از طریق پله های بی شمار، قدیمی، با شیب تند و سرگیجه آورشان صعود می کردیم!
میدان تیان آنمن و شهر ممنوعه:

میدان تیان آنمن یا میدان آرامش آسمانی، بزرگترین میدان جهان است. مقام دوم از آن میدان سرخ مسکو و مقام سوم مربوط به میدان نقش جهان اصفهان خودمان است. قدمت آن به قرن پانزدهم میلادی می رسد و بناهای مشهوری چون ورودی شهر ممنوعه و پارلمان کنگره خلق چین و... را دربرمی گیرد.
شهر ممنوعه بزرگترین مجموعه معماری چوبی جهان است و نکته جالب در ساخت آن عدم استفاده از میخ و ساخت قطعات به شکل پازل گونه و درهم رونده است. ساخت آن در سال 1406 و به روایتی 1407 شروع شد و در 1420 به اتمام رسید. تا سال1911، جمعا 24 امپراطور در این مجموعه به زندگی و حکمفرمایی پرداخته اند و از سال 1924 بازدید از آن برای عموم آزاد شده است. این مجموعه مساحتی حدود 72 هکتار است و دیواری به ارتفاع 10 متر و خندقی به عرض 52 متر دور تا دور آن را دربرگرفته اند که آب درون خندق از دریاچه غربی هانگزو تامین می شود. این مجموعه 9999.5 اتاق دارد. به باور چینیان باستان، قلمرو امپراطور آسمانی 10000 اتاق دارد و امپراطور که پسر امپراطور آسمانی شمرده می شده باید قلمرو کوچکتری نسبت به پدرش داشته باشد. آن نیم اتاق آخری ظاهرا فقط راه پله ای را دربرمی گیرد. در جای جای کاخ ها، هزاران ناودان به شکل سر اژدها دیده می شود. 308 ظرف مسی بزرگ برای ذخیره آب و پیشگیری از آتش سوزی در محوطه شهر ممنوعه قرار داده شده که زمستانها برای جلوگیری از یخ زدن آب داخل آن، زیرش آتش روشن می کرده اند.
اشیای گرانقیمتی که در شهر ممنوعه گردآوری شده، در موزه ای نگهداری می شود و به تنهایی یک ششم شمار کل کشفیات چین را شامل می شود.
شهر ممنوعه را به دو بخش Outer Court و Inner Court که به سلیقه خودم آنها را صحن بیرونی و صحن درونی (اندرونی) ترجمه می کنم، تقسیم می کنند. سه کاخ و مجموعه حیاط های وابسته در صحن بیرونی محل کار امپراطور و آماده سازی برای سخنرانی و شرکت در جشن ها و پذیرش مهمانان بوده و در اندرونی امپراطور به همراه خانواده خود زندگی می کرده است. درباریان جوان در شرق شهر ممنوعه و درباریان کهنسال در غرب آن سکنی داشتند (چون خورشید از شرق طلوع و در غرب غروب می کند)
زمین شهر ممنوعه 15 لایه دارد که هفت لایه نخست آن مسطح و هشت لایه بعدی با زاویه روی آنها قرار گرفته اند تا کمترین امکان را برای نفوذ زیرزمینی جاسوسان سلب کنند. ضمنا، در این مجموعه درخت دیده نمی شود که مبادا کسی خود را در میان شاخ و برگ آن پنهان کند. وجه تسمیه این شهر هم این است که هیچ فرد عادی ای نمی توانست وارد شهر شود و فقط شهر ممنوعه مختص امپراطوران و خانواده آنها و درباریان وابسته بود.
حرف درباره شهر ممنوعه مثل مجموعه کاخ های کرملین و میدان سرخ مسکو زیاد است. ما برای هریک از جاذبه های تاریخی پکن کتاب مربوطه اش را که برای توریست ها طراحی شده، خریداری کردیم و عملا در این وبلاگ مجال پرداختن به همه آنها و ادای کامل حق مطلب وجود ندارد که دیگر امیدوارم کم و کسری اش را به بزرگی خودتان ببخشید.
معبد آسمانی (معبد بهشت):

بزرگترین قربانگاه چین باستان به شمار می آید. امپراطوران سلسه های مینگ و چینگ یعنی از حدود هفتصد سال قبل به این سو برای جلب رضایت امپراطور آسمانی و برکت محصولات، طی مراسم باشکوهی حیوانات مختلفی را قربانی می کرده اند و جسد آنها را می سوزاندند تا دود آنها به آسمان رود و سپس دو زوج در حضور امپراطوربه  آ م ی ز ش می پرداختند تا تعادل میان یین و ینگ (سمبل نیروهای متضاد در طبیعت) برقرار شود. (فک کن!!!!!!!!!) جنوبی ترین دیوار معبد آسمانی مستطیلی بوده و نماد زمین است و شمالی ترین ضلع دیوار نیم دایره ای است و نماد آسمان است. در طراحی این معبد، رنگ آبی نشان آسمان، رنگ سبز نشان زمین و رنگ زرد رنگ اختصاصی امپراطور می باشد. این مراسم سه بار در سال، روز تولد امپراطور، هنگام درو محصول و سحرگاه بیست و دوم دسامبر (حول و حوش شب یلدا) برگزار می شده است.
در معماری چینی همه چیز حساب و کتاب دارد و نماد محسوب می شود. مثلا در قصر چی نیان در این مجموعه که امپراطوران در آن هر سال برای برکت محصولات دعا می کردندو خودش یک قصر گرد سه طبقه ای روی یک سکوی گرد سه طبقه ای است، چهار ستون نماینده چهار فصل قرار دارد و از آنجا که چینیان باستان روز را به 12 ساعت تقسیم می کردند، 12 ستون در طبقه اول وجود دارد و 12 ستون موجود در طبقه دوم، نماد 12 ماه سال است و روی هم 24 ستون نشانه 24 بخش آب و هوای سال بنا به تقویم چینی است.
در محوطه معبد آسمانی، سکویی وجود دارد که نه حلقه سنگی به شکل دوایر متحد المرکز که هریک به ترتیب از 1، 9، 18 و...تا 81 قطعه سنگی تشکیل شده است، دورش را فراگرفته اند و اگر روی سکو بیایستید و صحبت کنید، صدایتان انعکاس می یابد. نظیرش را همسفران در گنبد کاووس دیده بودند.
این معبد نیز در فهرست میراث جهانی به ثبت رسیده است.
کاخ تابستانی:

این قصر در سال 1750 میلادی ساخته شده است و عملا شاهکاری در طراحی باغ های چینی است و ترکیبی بدیع از تپه ها و دریاچه و پل ها و قصر های گوناگون است. مجموعه کاخ تابستانی مانند بسیاری از باغ های سلطنتی چینی، از سه تپه و پنج باغ تشکیل شده است و بیش از سه هزار سازه و عمارت کوچک و بزرگ را در خود جای داده است. در ابتدا نامش باغ غیر مسطح بود و یکی از امپراطوران آن را برای تولد مادرش بنا کرد اما در زمان امپراطریس سی شی دواگر نامش به کاخ تابستانی تغییر کرد.

امپراطریس سی شی ملکه جنجالی و بلند آوازه چینی است که ابتدا به عنوان خدمتکار وارد مجموعه می شود و به مرور دل از درباریان مختلف می رباید و در نهایت زن دوم امپراطور می شود. پس از امپراطور، پسر این دو که هنوز خردسال بوده به تخت می نشیند اما عملا سلطنت به دست قیم او که مادرش بوده می افتد. امپراطور جوان پیش از رسیدن به سن قانونی از آبله از دنیا می رود و برادر چهار ساله اش به حکومت می رسد که باز هم سی شی به نیابت او سلطنت را به دست می گیرد و جمعا 48 سال سلطنت می کند و به خاطر عیاشی های فراوانش پایه های حکومت تضعیف می شود. در سال 1908 در سن 73 سالگی از دنیا می رود اما در سال 1928، به دنبال حمله ژاپن به چین و بمباران منطقه، درب مقبره اش گشوده می شود و در کمال شگفتی می بینند که پیکرش کاملا سالم مانده است. این خانم بسیار به سلامت جسمی اش اهمیت می داده و بر روی بالشی از سنگ یشم می خوابیده و هر ده روز پودر مروارید را در شیر حل می کرده و می نوشیده و کرم مروارید را هم به صورتش می زده. در میانسالی بیمار می شود و پزشکان توصیه می کنند که باید شیر مادر بنوشد. بیست و سه زن جوان را در خدمت خود نگاه می دارد تا هر سال بچه بزایند و شیر تولید کنند تا هر روز صبح یک لیوان و شب هم یک لیوان شیر مادر بنوشد. بسیار از زیباییش تعریف می کردند. به هر حال، خودتان قضاوت کنید!
ضمنا، در این مجموعه، درازترین گالری نقاشی جهان وجود دارد که سراسر از چوب است و بر روی دیواره ها و سقف آن مملو از نقاشی های چین باستان است و خیلی جالب است.
پیش از آنکه مطلب مربوط به چین را ببندم، توضیحی در رابطه با مقوله خرید در چین عرض کنم. به نظر من چین به دو دلیل محل مناسبی برای خرید نیست. نخست اینکه اجناس موجود در آن یا مارک دارند (مثل بوتیک های واقع در خیابان وان فوجینگ پکن یا نانجینگ شانگهای) و عمدتا بسیار گرانتر از برندهای متوسط موجود در ایران هستند و اجناس غیر برند شان هم (مثل اجناس موجود در بازارهای یاشو یا خوان چاﺌو) بسیار بسیار بنجل و بی ارزشند و اگر مسافر به دلیل قیمت پایین ترغیب به خرید شود، به زودی از کیفیت پایین و دوام کمشان به تنگ خواهد آمد. دلیل دومم هم این است که تورهای چین که عمدتا یک هفته ای یا نهایت ده-یازده روزه هستند، برای دیدن آن همه زیبایی تاریخی و فرهنگی منحصر به فرد واقعا کم هستند. ما هر روز شش صبح از خواب بیدار می شدیم و دوازده و یک نیمه شب برمی گشتیم ولی همچنان برخی از جاها نادیده باقی ماند. به نظر من، این تی شرت های بنجل و کتانی های در پیت چینی به زودی زواردررفته می شوند و آنچه که از این سفر به یادگار می ماند همان دیدنی های منحصر به فرد تاریخی و فرهنگیست. در تور ما که انصافا همه ی همسفران یک از یک گل تر بودند و واقعا عین اعضای خانواده بودیم و روز آخر خداحافظی ازشان خیلی سخت بود، خانم جوانی بود که با پرخاشگری و پررویی به جای همه تصمیم می گرفت و تمایل شدیدی به تخریب برنامه های دیدنی تور به نفع خرید بیشتر داشت. در جواب اعتراض به حق مسافران هم می گفت که من مثل مامان سوشیانس نیستم که هر روز یک رنگ جدید می پوشد و قصد خرید ندارد، من با یک مانتوی پاره و کفش سوراخ به فرودگاه آمدم و به چین آمده ام تا برای خودم و بچه ام تا سن هفت سالگی (بچه اش دو سال و سه ماهه بود و با خود نیاورده بودش و به همین خاطر مدام سعی می کرد اعصاب مرا بابت به همراه آوردن سوشیانس بجود که من اهمیت نمی دادم) و تک تک اعضای خانواده ی خودم و شوهرم خرید کنم. شما هم باید وضعیت مرا درک کنید و با من همکاری کنید!!!!!!! این خانم با این شرایط حتی حاضر نبود که خودش تاکسی بگیرد و به مراکز خرید برود و می خواست به زور اتوبوس را در اختیار خود از این سو به آن سو بکشاند. و چون شخصیت پر تنش و اضطرابی داشت، عملا بهره وری لازم را نداشت و نمی توانست خریدهایش را در زمان مقرر انجام دهد و همین عصبیتش را بیشتر می کرد که داد و بیدادهایش را بر سر تورلیدر بیچاره خالی می کرد و کفر همه را درآورده بود. اینها را نوشتم که بگویم توهم خرید در چین شما را گول نزند چون عملا هم از برنامه های دیدنی بازمی مانید هم اجناس چینی ارزش خرید ندارند. اگر چیزی دیدید که چشمتان را گرفت، فبهاالمراد وگرنه به هزینه ای که می کنید، نمی ارزد.
در پست بعدی درباره شانگهای و هانگزو خواهم نوشت.